Троас қаласындағы қауымның сенушілері аптаның бірінші күні нан сындыру үшін жиналған болатын. Олардың сол күні ерекше қонағы болды, және олар оның өз аузынан жүректерін тербеген ілімдерді көбірек естуге асықты.
Бұл қымбатты сенушілердің көбісі ұлы елшіні бұрын ешқашан жеке көрмеген немесе естімеген еді, бірақ олар оның Кіші Азия мен Грекия бойынша Құдайдың рақымы туралы ізгі хабарды тарату үшін өмірін қатерге тіккенін білді. Олар оның ынтасын, сондай-ақ оның Иеміз үшін шеккен азаптары мен еңбектерін естіген болатын.
Бірақ осының бәріне қарамастан, олардың жүректерінің басты мақсаты – Иеміз Иса Мәсіхті Оның өлімінде еске алу, Ол сұрағандай нан мен шараптан дәм тату болды. Олар жатқа білетін бірнеше әнұрандарды айтты. Оларда Киелі кітаптар болмады, дегенмен осы уақытқа дейін Пауылдың тесалоникалықтарға, галатиялықтарға, римдіктерге және коринфтіктерге жазған ең алғашқы хаттарының бірнеше қолжазба пергаменттері, көшірмелері болуы мүмкін еді. Бұл хаттар енді Жерорта теңізі аймағында тарала бастады, барлық қауымдардың бұл ілімдерді естуін қамтамасыз ету үшін. Олар жүректеріне жасыру үшін (Заб. 119:11) көпшілік алдында оқылғанның бәрін жаттап алды.
Бұл әулиелер Пауылмен бірге ғибадат еткенде тең дәрежеде отырды; оған деген терең құрметтеріне қарамастан, оған ешқандай ерекше мәртебе берілмеді. Пауыл мұны басқаша қаламас еді. Олар құл немесе еркін, пұтқа табынушы немесе еврей, бай немесе кедей болсын, олардың бәрі діни қызметкерлер патшалығы еді (1 Пет. 2:5, 9; Аян 1:6).
Біз, қазіргі зұлым ғасырдың соңына жақындап келе жатқандар, бірінші ғасырдағы ертедегі сенушілер сияқты осы нәрселердің қарапайымдылығын бағалаймыз ба?
