Міне, қарастыруға тұрарлық бір мәселе: олардың бойдақтығы. Мәриям мен оның үлкен әпкесі, тұрмысқа шықпаған әйелдер, Исаның жердегі өмірінде өте маңызды рөл атқарды және Оның сүйіспеншілік назарында болды. Өз кезегінде, олар Оған сенді, Оны сүйді және Оған қызмет етті. Олардың некелік жағдайы Мәсіхпен ерекше, тығыз қарым-қатынасын мүлдем азайтқан жоқ немесе оларды екінші сортты христиан қызметшілері еткен жоқ.
Ақын Кристина Россетти (1830-94) жеке тәжірибесінен бойдақтықты кемшілік деп санайтындарды ағартады:
Жүрегі пәк әйел рухта биікте және алыста тұрады. . . . Оның рухани көздері Патшаны Өзінің сұлулығында көреді; сондықтан ол салыстырмалы түрде өз халқын және әкесінің үйін ұмытады. Оның Жаратушысы – оның Күйеуі, оған ұлдар мен қыздардан артық есім береді. . . . Ол Оны бүкіл жүрегімен, жанымен, ақылымен және күшімен сүйеді; ол Оны көбірек сүйе алмайтынына қызғанады; Оны сүюге деген құштарлығы мүмкіндігінен асып түседі, бірақ асып түсу арқылы оны кеңейтеді. Ол Оны ойлайды және өзін шаң мен күлде жек көреді.Бұл біздің заманымыз үшін маңызды ескерту, өйткені біздің христиан қауымдастығының кейбір бөліктері тұрмысқа шықпаған әйелдерді әлеуеті мен құндылығы жағынан тұрмысқа шыққан әйелдерден төмен деп санайды. Бұл көзқарас, әрине, Мәсіхке ұқсамайды. Біз Мәсіхтің ерекше бағалауын Марта мен Мәрияммен қарым-қатынасында көреміз. Киелі кітап әйелдердің көпшілігінің Исамен тек бір ғана ерекше оқиғада кездескенін жазса, бізге Мәриямды үш рет көруге рұқсат етілген, әр көрініс оны Исаның аяғында көрсетеді. Мен үшін бұл Мәриямның тұлғасы мен жолының орталық уағызын айтады: ол Иемізді шын жүректен, табынып сүйді.
