Оның ешқандай құқығы болмады:
Жұмсақ төсекке және жақсы жайылған дастарханға құқығы жоқ; Өзінің үйіне, өз ләззатын іздейтін жерге құқығы жоқ; Жағымды, үйлесімді серіктерді, оны түсінетін және оған жанашырлық танытатын адамдарды таңдауға құқығы жоқ; Ластық пен күнәдан қашуға, киімдерін жақынырақ тартып, таза жолдармен жүруге құқығы жоқ; Түсінілуге және бағалануға құқығы жоқ; жоқ, тіпті сүйіспеншілігінің екі еселенген бөлігін төккендер тарапынан да емес; Тіпті Әкесінен, оған бәрінен де артық болғаннан ешқашан тасталмауға құқығы жоқ. Оның жалғыз құқығы ұятты, түкіруді, соққыларды үнсіз көтеру болды; айыпталушылар орнына тұру; менің күнәларымды айқышта азаппен көтеру.
Оның ешқандай құқығы болмады. Ал менің ше?
Өмірдің «жайлылықтарына» құқығым бар ма? Жоқ, бірақ Құдайдың сүйіспеншілігіне жастық ретінде құқығым бар. Физикалық қауіпсіздікке құқығым бар ма? Жоқ, бірақ Оның еркінде болу қауіпсіздігіне құқығым бар. Айналамдағылардан сүйіспеншілік пен жанашырлыққа құқығым бар ма? Жоқ, бірақ мені өзімнен де жақсы түсінетіннің достығына құқығым бар. Адамдар арасында көшбасшы болуға құқығым бар ма? Жоқ, бірақ мен барлығымды бергеннің жетекшілігінде болуға құқығым бар, кішкентай бала сияқты, қолы әкесінің қолында. Үйге және қымбатты адамға құқығым бар ма? Жоқ, міндетті емес; бірақ Құдайдың жүрегінде тұруға құқығым бар. Өзіме құқығым бар ма? Жоқ, бірақ, о, менің Мәсіхке құқығым бар. Ол не алса, мен беремін; Ол не берсе, мен аламын; Ол, менің жалғыз құқығым! Ол, барлық басқа құқықтар жоққа шығатын жалғыз құқық, Менің оған толық құқығым бар; О, оның маған толық құқығы болсын! (Бізде құқық жоқ па?, Муди, 1957)
Белгісіз
