«Шәкірт ұстазынан жоғары емес: бірақ әрбір жетілген адам өз ұстазындай болады.» (Лұқа 6:40)Бұл үзіндіде Иеміз Иса он екі шәкіртіне басқаларды шәкірт етіп шыққанда, олардың шәкірттерінің рухани өмірде өздері жеткен деңгейден асып түсуін күте алмайтынын еске салды. Басқаша айтқанда, біздің басқаларға оң әсеріміздің дәрежесі біздің өзіміздің кім екенімізбен шектеледі.
Немесе О. Л. Кларк айтқандай:
Сен білмейтініңді үйрете алмайсың; Сен бармайтын жерге басшылық ете алмайсың.
Құтқарушы сабақты ағаш кесіндісі мен шөптің талы туралы әңгімемен нығайтты. Бір адам астық бастыратын жердің жанынан өтіп бара жатқанда, кенеттен соққан жел оның көзіне кішкентай шөп талын түсіреді. Ол көзін ысқылайды, жоғарғы қабағын төменгі қабағына түсіреді және достарының көзінен шөпті қалай шығару керектігі туралы барлық жақсы ниетті кеңестерін қолданып көреді.
Содан кейін мен көзімнен телефон бағанасы шығып тұрған күйде келіп, оған: «Міне, қымбатты досым, көзіңнен сол атомды шығаруға көмектесейін» деймін. Ол басын қисайтып, қалған сау көзімен маған қарап: «Алдымен өз көзіңнен бағананы шығаруың керек деп ойламайсың ба?» дейді.
Әрине! Егер мен сол күнәға одан да қатты байланған болсам, күнәмен күресіп жатқан адамға көмектесе алмаймын. Егер мен өзім Киелі Жазбаның қарапайым бұйрығына бағынбаған болсам, оны орындауға мәжбүрлей алмаймын.
Менің өмірімдегі кез келген рухани сәтсіздік сол салада менің аузымды жабады.
Менің шәкіртім жетілген кезде, яғни мен оны оқытуды аяқтағанда, оның менің рухани бойымнан бір сантиметр жоғары болуын күте алмаймын. Ол менің бойыма дейін өсуі мүмкін, бірақ мен оны одан асыра алмаймын.
Мұның бәрі біздің өзімізге назар аударуымыз керектігін қайтадан баса көрсетеді. Біздің қызметіміз мінез-құлық қызметі болуы керек. Маңыздысы — ішкі дүние.
Біз шешен, ақылды және тез сөйлейтін болуымыз мүмкін, бірақ егер біздің өмірімізде соқыр нүктелер, немқұрайлылық пен бағынбаушылық салалары болса, онда басқаларды шәкірт етуіміз — соқырдың соқырды жетелегені.
