«Барлық сенушілер бірге болды және бәрі ортақ болды». Елшілердің істері 2:44
«Қорытынды сөз» атты эссесінде,
ғылыми фантастика жазушысы Курт Воннегут шынайы бақыт үшін не қажет деп ойлағаны туралы жазды. Ол адамдар бір-бірін білетін, бір-біріне көмектесетін, бір-біріне баратын және қолда барларын бөлісетін шынайы қауымдастықтар болған ертеректегі уақытқа көз жүгіртуден бастады. Содан кейін ол сол күндерді қазіргі уақытпен салыстырды: «Қазір бұл сирек мүмкін. Әр отбасы өз кішкентай қорабына қамалып қалған... Адамдар барып, қамқорлық көре алатын үйлер жоқ... Ескі құндылықтар қайда кетті? ...Біз жалғызбыз».
Ол өз эссесін келесі шешімді ұсынумен аяқтады: «Адамдар бір-бірімен ыңғайлырақ болудың, ортақ көзқарастар мен тәжірибелерге ие болудың жолдарын тапқанда бақыттырақ болады». Оның шешімі жоғарыдағы аятты қайталамай ма? Воннегут жауап бермеген үлкен сұрақ: «Біз мұны қалай іске асыра аламыз?»
Елшілердің істері 2:44 ертедегі шіркеудің көзқарасын сипаттайды.
Христиандар оның басталуын қазіргі уақытпен салыстырғанда, олардың барлығы бір нәрсе жетіспейді деген қорытындыға келеді – қауымдастық кездесулерінің жоқтығынан емес, қауымдастық өмір салты емес, ерекше әрекетке айналғандықтан.
Қауымдастық ай сайынғы кездесуге дейін қысқарды ма? Біздің «қауымдастық» жасайтын адамдармен қарым-қатынасымыз кездесу залының есігінде басталып, аяқтала ма? Біздің үйлеріміз басқа христиандарға ашық па? Жүрегіміз бен қолдарымыз ше? Бір-бірімізге уақытымыз бар ма? Дененің мүшелері әрқашан бірге жұмыс істеуі керек, тек дағдарыс кезінде ғана емес (1 Қорынттықтарға 12:25-27).
Шіркеу қауымдастығын нығайтудың жалғыз жолы – «ортақ көзқарастар мен тәжірибелерге ие болу». Воннегут айтқандықтан емес, Құдай Сөзі айтқандықтан.
Сізді осы айдағы Елшілердің істеріндегі шіркеу туралы мақалалар баталайды деп үміттенеміз.
Сізді осы айдағы Елшілердің істеріндегі шіркеу туралы мақалалар баталайды деп үміттенеміз.
