Дәуітке Жаратқан Ие обаны тоқтатқан жерде өртелетін құрбандықтар шалуға нұсқау берілгенде, Арауна бастыру алаңын, өгіздерді және отқа арналған ағашты сыйлық ретінде ұсынды. Бірақ Дәуіт бұл заттарды сатып алуды талап етті. Ол өзіне ештеңеге түспейтін нәрсені Жаратқан Иеге ұсынбайтын еді.
Мен де Құдайым Жаратқан Иеге маған ештеңеге түспейтін өртелетін құрбандықтарды ұсынбаймын. (2 Самуил 24:24)
Христиан болу ештеңеге түспейтінін білеміз, бірақ шынайы шәкірттік өмірдің көп нәрсеге түсетінін де білуіміз керек.
«Ештеңеге түспейтін дін ештеңеге тұрмайды.»
Көбінесе біздің міндеттемеміз ыңғайлылық, құн және жайлылық сияқты факторлармен анықталады. Иә, егер шаршамасақ немесе басымыз ауырмаса, дұға жиналысына барамыз. Иә, егер таудағы демалыс күндерімен қақтығыспаса, Киелі кітап сабағын үйретеміз.
Көпшілік алдында дұға ету, куәлік беру, Інжілді уағыздау бізді мазасыздандырады – сондықтан біз үнсіз қаламыз. Біз бит немесе бүрге жұқтырудан қорқып, құтқару миссиясында көмектесуге құлықсызбыз. Жыландардан немесе өрмекшілерден қорқып, миссия алаңы туралы кез келген ойды жоямыз.
Біздің беруіміз көбінесе құрбандық емес, кеңес болып табылады. Біз ешқашан жоғалтпайтын нәрсені береміз – барлығын берген жесір әйелден айырмашылығы. Біздің қонақжайлылығымыз үйімізге келетін шығын, ыңғайсыздық және ретсіздікпен анықталады – үйіндегі әрбір кілемді мас адамдардың құсықтарымен былғанғанын айтқан жан жеңімпазынан айырмашылығы. Біздің мұқтаж адамдарға қолжетімділігіміз су төсегімізге жатқанда тоқтайды – кез келген уақытта рухани немесе материалдық көмек көрсету үшін оянуға дайын болған ақсақалдан айырмашылығы.
Көбінесе Мәсіхтің шақыруы бізге келгенде, біз өзімізге: «Маған не пайда?» немесе «Бұл төлей ме?» деп сұрауға бейімбіз. Сұрақ: «Бұл шынымен құнға тұратын құрбандық па?» Жақсы айтылғандай,
«Рухани өмірде нәрселердің төлегенінен гөрі, құнға тұрғаны жақсы.»
Біздің құтқарылуымыз Құтқарушымызға қаншаға түскенін ойлағанда, Ол үшін құн мен құрбандықтан бас тартуымыз өте аз қайтарым сияқты көрінеді.
